Aan de keukentafel met Luuk

Het is een leven met vallen en opstaan geweest. Nu staat hij weer. Door zijn eigen vecht- en strijdlust en de hulp van WIJeindhoven. Eind 2018 is hij van zijn schulden af. 

Kostschool

Luuk komt niet bepaald uit een achterstandsgezin. Als jongste uit een gezin van zes kinderen, verhuist hij met zijn ouders en twee zussen naar België. De andere kinderen zijn de deur al uit. Vader is aangesteld als hoogleraar aan de universiteit van Leuven. Luuk gaat in België naar school. Dat gaat niet goed. “Ik ontspoorde een beetje, maakte geen huiswerk, was brutaal. Het enige waar ik goed in was, was sport. Nu zouden ze zeggen dat ik ADHD had.” Na een jaar heeft zijn vader er genoeg van. Hij stuurt de jonge Luuk naar een kostschool in Nijmegen.

Criminaliteit

Ook daar gaat het als opstandige puber mis. Sterker, van kwaad tot erger. “Ik werd nog brutaler en ging blowen.” Uiteindelijk, na van drie verschillende scholen te zijn gestuurd, hebben zijn ouders er genoeg van. “Mijn vader zei toen dat ik maar moest gaan werken. Ik kwam terecht bij dagblad De Gelderlander, op de expeditie. Veel sjouwen. Ja, dat was wel goed voor mijn ADHD, zo kon ik mijn energie kwijt.”
Luuk gaat op kamers wonen en raakt al snel verslaafd aan heroïne. Om die verslaving te bekostigen, belandt hij in de criminaliteit. Wat volgt is een periode van verslaving, afkicken, verslaving, afkicken. Van zijn 24ste tot en met zijn 32ste zit hij in de gevangenis. Het is daar dat hij zijn grote liefde vindt.

Liefde op het eerste gezicht

“Het was liefde op het eerste gezicht”, zo blikt hij terug. “Ze kwam mee op bezoek met een van mijn vrienden. Toen ik vrij kwam, zijn we gaan samenwonen.” De liefde beklijft. Hij moet nog een keer drieënhalf jaar de gevangenis in, zij wacht op hem. In 1993 wordt hij vader van een dochter. “Toen ik met dat kleine wurmpje in mijn armen stond, heb ik een beslissing genomen: nooit meer heroïne, nooit meer in de gevangenis.” Een tweede dochter volgt. “We hebben onze dochters vrij opgevoed, zoveel mogelijk zonder vooroordelen. Zo spijbelde een van onze dochters op een gegeven moment. We hebben haar toen niet echt gestraft, maar wel goed voorgehouden wat de consequenties konden zijn. En daarbij mijzelf als voorbeeld genomen.”

Stabiele jaren

Het zijn stabiele jaren voor Luuk en zijn gezin. Hij is inmiddels aan de slag gegaan in de communicatiesector, doet daarnaast freelance klussen, heeft een goed inkomen. Maar in 2014 loopt het mis. “Mijn vrouw en ik zijn toen na bijna 30 jaar gescheiden. Waren uit elkaar gegroeid. We praatten niet meer, maar maakten elkaar alleen nog verwijten. Aangezien mijn jongste dochter bij mij wilde blijven wonen, ben ik hier blijven wonen. Tegenwoordig is mijn ex hier niet meer welkom omdat ze dronken ruzie kwam maken. Het was genoeg geweest.”

Geamputeerd

Door de economische crisis waren zijn inkomsten inmiddels flink teruggelopen. “Door de scheiding voelde ik me geamputeerd, mijn vrouw en ik waren tenslotte dertig jaar samen geweest. Ik heb de emotionele kant van een scheiding enorm onderschat. Tot overmaat van ramp vielen er ineens belastingaanslagen op de mat. Van jaren terug. Mijn eigen schuld, want ik stond bij de fiscus niet als ondernemer bekend. Daardoor moest ik achteraf veel meer belasting betalen.” Mijn jongste dochter was inmiddels ook het huis uit. En daar zat ik dan, flinke schulden, raakte het overzicht helemaal kwijt en ging regelmatig coke gebruiken. Ik moest mijn auto wegdoen, waardoor ik veel minder makkelijk de deur uitging.” De financiële problemen stapelden zich op. “Ik vulde het ene gat met het andere en maakte op een gegeven moment mijn post niet meer open. Met de gedachte: problemen die ik niet zie, bestaan niet.” 

Juiste aanpak

Hij baalt dat het niet gaat en komt via de Algemene Hulpdienst bij WIJeindhoven terecht. Bij generalist Bas van de Loo. “ Een gouden vent. Bij hem kon ik uitrazen. Samen brachten we mijn schulden in kaart. Bas gaf me vervolgens een aantal opties waar ik zoveel mogelijk zelf mee aan de slag moest. Hij was er wel steeds als ik vast dreigde te lopen. Voor mij precies de juiste aanpak, zonder betutteling. Hij liet me in mijn waarde. Was soms wel streng en eiste in ieder geval eerlijkheid.” De afspraak was: zelf bellen met de schuldeisers, met name de Belastingdienst en zaken regelen. Als het een keer niet lukte, nam Bas het over. “Je kunt je niet voorstellen hoe weinig empathie er soms is bij instanties. Als ik dan weer eens mijn geduld of de moed verloor, gaf Bas me een seintje en nam het gesprek over. Terecht, want om iets te bereiken, is het soms beter om redelijk te blijven.“

Nieuw sociaal leven

Sinds december 2015 worden Luuk’s maandelijkse inkomsten overgemaakt naar een budgetbeheerrekening van de gemeente Eindhoven. Daarmee worden zijn maandelijkse lasten en schulden (af-)betaald. “In het begin kwam Bas een of twee keer per week over de vloer. Soms gooide ik mijn kont tegen de krib, maar dat mocht, vond hij oké. Als ik daarna de draad maar weer oppakte. Ik zie hem tegenwoordig eens in de ongeveer twee maanden. Wel hebben we vaker per mail of telefonisch contact. Alles loopt nu goed en eind 2018 ben ik van alle financiële problemen af. En dat vooruitzicht, maar zeker ook de rust die de hulp van WIJeindhoven me gaf en nog steeds geeft, maakt voor mij het verschil wel of geen zin in het leven te hebben. Heeft me de ruimte gegeven een nieuw sociaal leven op te bouwen.”

* Uit privacy overwegingen is dit een gefingeerde naam. De echte naam is bij WIJeindhoven bekend.